Oh ja, vaderdag

Toch nog even een blog, want zolang ik mijn eigen site nog niet voor elkaar heb, blijf ik hier schrijven. Wegens allerlei afleidende activiteiten is het nog niet zover. Wel al heel veel aan voorbereiding gedaan, maar nog geen letter online, om het zo maar te zeggen. Maar dat maakt nog geen website. Het komt eraan, maar nog even geduld.

Net als met mijn komende boek, trouwens.
Uitgever en ik zijn het in grote lijnen wel eens over de cover en de opmaak van de inhoud, maar laat ik het erop houden dat goed werk tijd nodig heeft.
Dat argument zou ik overigens ook kunnen gebruiken voor mijn eigen toekomstige site.
Ik hoop wél dat die laatste klaar is voordat mijn boek verschijnt.

Intussen vieren we gewoon vaderdag, want dat is het vandaag.
Oh wacht, de mijne is er al heel lang niet meer.
Daar valt dus niets te vieren.
Nee, daar valt trouwens helemaal niets aan te vieren.

Mijn eigen kinderen dan.
Hoe denken zij over hun vader?
In hun ogen is hij misschien de grote held, die hen meenam naar een nieuw leven; die hen liet kennismaken met nieuwe horizonten, en die hen verwent.
De rots in de branding!
Maar hoe betrouwbaar is hij in hun ogen nog steeds, als ze ooit echt zelf, in vrijheid, gaan nadenken?
Wegen de verwennerijen daar tegenop?

Jarenlang heb ik gezegd dat hij vast een goede vader is, dat ik geen redenen had om te denken dat hij dat niet zou zijn - inmiddels denk ik daar wel anders over.
Wat voelen mijn kinderen werkelijk?
Ik weet het niet.
Ik zie ze niet.
Dankzij hem.

Ik kijk rond, denkend aan de vaders die ik zoal ken.

Ken ik eigenlijk wel een vader die deze titel echt verdient?

A change is gonna come

Intussen is de, wat ze noemen 'meteorologische zomer' begonnen, maar heb ik nog steeds (of alweer) winterkleren aan omdat ik het koud heb.

Maar, naar de bekende song, 'A change is gonna come' (Sam Cooke)!
http://www.youtube.com/watch?v=gbO2_077ixs

Een van de veranderingen is dat ik niet lang meer deel ga uitmaken van het Blogspot-landschap.
Ik heb het er al vaker over gehad, dus het zal niet helemaal onverwacht komen voor de aandachtige lezer.
Al een hele tijd past deze manier van bloggen en schrijven niet meer bij mij; het heeft zijn doel gediend. Het is klaar. Ik voel het aan alle kanten.

Ik overweeg een eigen website, die ik precies kan inrichten naar mijn doelen.
Sterker nog: ik ben ermee bezig. Aangezien ik een complete dummie ben op dit gebied, ik heb nog nooit een eigen website gehad, moet ik alles nog uitzoeken en vervolgens neerzetten.
Het wordt een hele klus. Maar dat komt goed.

Wat ook goed komt, is mijn nieuwe boek.
Het is bijna zover!
Uitgever en ik mailen en bellen; ik heb coverontwerpen gezien, er is een stukje geschreven door een bekende Nederlander en een minder bekende (maar des te waardevoller voor mij), en het gaat indrukwekkend worden.
Wie mij even een mailtje stuurt, komt op de mailinglijst en krijgt info als het zover is.

Ik ben nog niet meteen hier weg, hoor.
Zolang mijn eigen site niet in de lucht is, ben ik nog hier - en bereikbaar via hier.
Tip: kijk nog eens naar eerdere blogs, want straks zijn ze weg.

De zon schijnt en het zal ook nog echt wel een keer zomer worden.
Ik ga hier weg, maar zal niet echt weg zijn.
De ZON kan achter de wolken verdwijnen, maar komt altijd weer tevoorschijn.
Zo!

De nieuwe kleren van de keizer

Kennen jullie dit sprookje van Hans Christian Andersen?
De gedachte aan dit verhaaltje komt steeds vaker bij me op.
Wat zijn we hier met zijn allen eigenlijk aan het doen?
Wat is dit voor een wereld?

Waar medianieuws tot in den treure wordt uitgekauwd, waar mensen over elkaar heen buitelen om hun mening te geven of hun gedachten te delen.
Waar reclame ons elk moment van de dag toeschreeuwt; waar de leugen regeert, waar alles ingeblikt, voorgekauwd, en in hapklare brokken voorgeschoteld wordt.
Waar de mooiste mensen te zien zijn, maar wat is eigenlijk nog echt aan dat uiterlijke plaatje?
Internet, waar elk moment van de dag nieuws te lezen is, meningen, gedachten.. maar waar is het contact in het echte leven, buiten het toetsenbord en buiten het beeldscherm? 
Waar een gezin niet een veilige plek is; waar degenen op wie je zou moeten kunnen vertrouwen niet te vertrouwen zijn.

Dankzij internet is het alsof we er zelf bij staan.
Maar ondanks internet is het ook alsof je verder weg bent dan ooit.
Zeker als er van alle contactmogelijkheden die er zijn géén gebruik wordt gemaakt.

Mij bekruipt een groot cynisme, als ik alle ophef vandaag hoor en zie.
Gisteren komt de laffe moord uit op twee onschuldige kinderen; eergisteren ging het nog over de plek die  Nederland zou gaan halen bij het Eurovisie Songfestival; vandaag.. ja, wat eigenlijk vandaag? Oh, nog eens even het nieuws van gisteren herkauwen. We moeten álles weten.
Wat leven we toch mee. Ja.. tot het volgende nieuwsfeit.

De zaak met de twee jongetjes raakt me, natuurlijk. Ik ben ook moeder.
Maar tegelijkertijd denk ik: wat is het allemaal waard, al dat online medeleven?
Zo gemakkelijk.

Zien mensen elkaar nog wel staan? Echt staan, bedoel ik; écht bij iemand zijn?
De moeite doen om naar iemand toe te gaan, om samen te zijn, om iets te gaan doen. Om echt te luisteren.
Luchtbel-internet.. je staat in de kou, zo gauw de computer uit staat.
Je gaat weg bij Facebook, en kijk wat er overblijft? Bijna niets, want dat is teveel moeite. Mailen is veel meer werk dan vlug-vlug chatten op Facebook. En iemand persoonlijk gaan zien is nog veel meer moeite.

Wat is hier eigenlijk nog te vinden in deze wereld, wat is nu eigenlijk wel nog echt en waar?
Wat is mooi, wat geeft moed, wat maakt dat je nog een lichtpuntje ziet?

Ik heb vandaag, heel concreet, vele glow-in-the-dark-sterren (jawel, die waren ooit nog van mijn kinderen) opgehangen in mijn huis. Want het valt me steeds moeilijker om nog het licht aan het einde van de tunnel te vinden. Als je alleen bent met jezelf, zonder 'die nieuwe kleren', kan het akelig donker zijn. En wie durft dáár nog bij aanwezig te zijn? Iets moeilijker ja, dan schrijven op internet.  

Op een mooie Pinksterdag

Zo'n dag, waarop ik een strakblauwe lucht boven onze tuin zie..
vogeltjes in het nestkastje die af en aan vliegen..
Sam die door het gras rolt..
(of binnenshuis, met een vogeltje van buiten. Oh echt? .. Nee hoor, het is een nepperd. Dat vogeltje.)

 

Zo'n Pinksterdag dus, waarop in Budel een Classic Car-achtig georganiseerd wordt. Laat ik maar eens gaan kijken. Maar sjonge, ik had me de moeite wel kunnen besparen. Oh ja, de terrasjes zaten vol, dat wel. En kinderen speelden in de springkastelen. Alleen Classic Cars, die zag ik niet echt veel. Was het soms een toerrit? Maar ook onderweg kwam ik niets tegen, behalve dan saaie eenheidsworst nieuwere auto's.

 

Met een domper-gevoel kwam ik weer thuis. Ach, ik heb mijn beweging weer gehad: een fietstochtje (en wandeling met de hond door het bos). De zon scheen. En de was op mijn wasrekje was weer droog. Tel uw zegeningen. Toch nog een reli-tintje. En als ik eerlijk ben: dat domper-gevoel had ik eigenlijk al voordat ik wegging.    

 

 

Moederdag

Het is donker geworden. Tijd om de rolluiken dicht te doen. Ook de gordijnen doe ik dicht. Ik sluit alles buiten, ik heb genoeg van deze dag. Moederdag. Eens kijken, de hoeveelste is het nu sinds ik kinderen heb? Sennah is 16 en wordt bijna 17. En hoeveel jaren heb ik haar niet meer gezien? Meer dan 10 jaar. Heel veel meer kinderloze moederdagen dan moederdagen-zoals-ze-bedoeld zijn.

Geen bericht van mijn kinderen, ook al weten ze al mijn internet- en andere contactgegevens. Wat zou het allemaal beter te dragen zijn, als ik zeker zou weten dat ze van me houden. Maar dat weet ik niet. Van Amar hoor ik nooit iets, en met Sennah is er wel contact geweest, maar dit was zeer wisselend en liet me emotioneel alle hoeken van de kamer zien. Misschien hielden ze ooit wel van mij, maar ik twijfel er nu zwaar aan. Geen enkel bericht. Hoe vaak keek ik vandaag in mijn mail? Met steeds weer dwaze hoop, die gauw voorbij was. Ook mijn gsm bleef stil.

Ik kan proberen het te begrijpen. Oh ja, ik kan genoeg verklaringen verzinnen voor de stilte van hun kant. Maar verklaringen kunnen me geen voldoening meer geven. Dat is rationeel. In mijn hoofd. Elders blijft de leegte pijnlijk aanwezig. En al heb ik, om mezelf af te leiden, maar liefst twee films gekeken vandaag en nog heel veel andere dingen gedaan: het kan de pijn niet maskeren. Ik begrijp het wel, maar tegelijkertijd begrijp ik het totaal niet. Hoe moet ik leven met deze verwarring? Het is bijna niet te doen.

Juist op een dag als vandaag voel ik me door de mensen die het meest in mijn leven betekenden buitengesloten, net zo buitengesloten als ik nu de donkere avond buitensluit. Maar daar heeft die donkere avond, die al bijna overgaat in de nacht, geen last van. Als er iets is dat ik erg vind, is het wel om een roepende in de woestijn zijn; geen antwoord krijgen op je communicatie; genegeerd worden. Dat roept al mijn demonen op: ik beteken niets, wat heb ik ooit voor ze betekend, wat hebben de jaren die we wel samen waren eigenlijk voorgesteld?

Ik ben buiten spel gezet. Het wordt een donkere, donkere nacht. Ik weet niet wanneer er ooit licht aan het einde van deze tunnel opdoemt. En ik ben het moe, ik ben moedeloos. Moederloos en kindloos.

Vrijheid en fietsen waar je wilt

Toen de middag allang was begonnen, kwam ik tot de ontdekking dat.. hé.. was dat niet begin mei, de quiltbeurs in Veldhoven? Oh wacht, eens even kijken.. en ja hoor! Gemist. Vergeten. Gewoon vergeten! Wat jammer. Tegelijkertijd kan ik me natuurlijk afvragen hoe graag ik erheen wilde. Echt echt écht iets willen? Dan vergeet je dat toch niet! Klopt. Misschien heeft het feit dat ik al tijdenlang niets meer gedaan heb op quiltgebied daar ook wel mee te maken.

Het is niet anders.

Daarom niet getreurd. Het is heerlijk weer en ik pak de fiets. Laat ik dan maar eens die koningsputdeksel opzoeken, daar had ik van de week iets over gehoord. Tussen haakjes: hebben jullie ook zo genoten van kijken naar de inhuldiging van Willem-Alexander? Niet dat ik nu zo bijzonder veel heb met het koningshuis, maar ik vond het toch heel bijzonder om deze historische gebeurtenis nu heel bewust mee te maken. Van de inhuldiging van Beatrix heb ik destijds niets meegekregen, en dat was niet zo omdat ik toen nog te jong was. Nu heb ik dus alle belangrijke momenten live meebeleefd. Dat wil zeggen: wel voor de tv, maar real time. Toch net iets specialer dan als een programma opgenomen is.   

Koningsputdeksel? Wasda? Nou, dit dus. Over watermanagement gesproken.
Meer info:  http://nos.nl/koningshuis/artikel/491999-koningspaar-op-riooldeksels.html
Voor wie deze wil zien: ik heb de foto gemaakt op de Markt in Budel.

 

Hierna nog een beste ronde gefietst, helemaal rondom Budel en zo ben ik ook nog verzeild geraakt in mijn voormalige woonplaats Hamont in België. Prachtige huizen, een atelier wat open was (Mulk 52, keramiek van cursisten was er te zien) én deze, mij onbekende, dieren. Heel zacht en aaibaar, en ze maken een heel apart geluid. Wie weet wat voor schattige beestjes dit zijn mag het zeggen, want ik weet het niet!

 

 

En natuurlijk is het vandaag ook 5 mei, en denk ik aan de vrijheid die ik heb. Ik kan fietsen waar ik wil, gaan en staan waar ik wil. Zéggen wat ik wil. En heel soms krijg ik bij dat laatste eindelijk een  gevoel van ruimte in mezelf. Vrijheid om te zeggen wat je echt denkt en voelt, dat levert een goed gevoel op. Sterker nog: het is een groot goed, en ik moet er nog steeds aan wennen.  

Het roer om - een nieuw begin

Ik heb inspiratie nodig en ben benieuwd naar jullie verhalen.

De koningin treedt na 33 jaar af en kan nu andere dingen gaan doen.
Willem-Alexander gaat iets anders doen en maakt een nieuwe start.

Op radio 2, in het programma Hemelbestormers, zijn (naar aanleiding hiervan) verhalen te horen van mensen die het roer hebben omgegooid en iets heel anders zijn gaan doen. Ik luister er graag naar en vind het boeiend. Wat deden ze eerst? Wat maakte dat ze iets anders wilden? Wanneer was het beslissende moment? En wat zijn ze dan gaan doen?

Wat me opvalt bij het bovengenoemde radio-onderwerp is dat het vaak mensen zijn die een dikbetaalde baan hadden. Van hen kan ik me voorstellen dat ze een (financiële) buffer hadden voordat ze die nieuwe start maakten. Hoe zit het met mensen die er minder riant bijzitten of -zaten; durven en doen zij het ook, iets heel anders gaan doen?

Zelf heb ik jarenlang in het grafische vak gewerkt, om daarna een switch te maken: ik heb me laten omscholen tot groepswerker, en ook als zodanig gewerkt. Ruim tien jaar geleden, na de ontvoering van mijn kinderen, kreeg mijn leven een heel andere wending. Naast het verwerkingsproces wat ik aanging heb ik in de afgelopen jaren boeken geschreven, interviews gegeven, (vrijwilligers)werk gedaan en nieuwe hobbies opgepakt.

Onlangs ben ik helaas afgewezen voor een opleiding die ik graag wilde gaan doen: persoonlijk begeleider met ervaringsdeskundigheid. Het was een flinke teleurstelling, want ik was al een aantal maanden met de voorbereidingen hiervoor bezig en zag me eigenlijk al als student rondlopen in september. Grote vraag: wat nu? Ik moet op zoek naar een nieuw doel & werk & levensinvulling.

Daarbij wil ik me graag laten inspireren door jullie verhalen. Mocht dit te privé zijn om hier te willen delen, dan mag het natuurlijk ook via de mail. Tips, ervaringen: het is allemaal welkom.